بود . ( سلمى ، 1999 ، 191 ) . سلمى درباره‌ى أمة اللّه جبليه كه همسر عبد اللّه جبلى از مصاحبان بايزيد بسطامى بود نيز صفت صاحب فراست را مىآورد و مىگويد كه وى را آيات و كراماتى بوده است ، و آن اينكه همسرش را از رفتار بايزيد خبر مىداده است و مىگفته كه مثلا بايزيد در حال ، چنين و چنان مىكند . ( سلمى ، 1992 ، 209 ) . سلمى درباره‌ى فاطمه بنت احمد همسر ابو عبد اللّه رودبارى نيز ادعا مىكند كه صاحب آيات و كراماتى بوده است . ( سلمى ، 1992 ، 215 ) حفصه بنت سيرين ، خواهر محمد بن سيرين را نيز آيات و كراماتى بوده است كه همگى شرح‌اولياءنويسان نقل كرده‌اند . گويند كه وى شب در خانه خود چراغ روشن مىكرد و برمىخاست و نماز مىگزارد . وقت بودى كه چراغ وى به مردى و خانه وى روشن بودى تا صباح . ( جامى ، 1370 ، 616 ) ( سلمى ، 1992 ، 123 ) ( ابن جوزى ، 1992 ، ربع 4 / 14 ) درباره رابعه بنت اسماعيل همسر احمد بن ابى الحوارى نيز چنين آورده‌اند كه « روزى پيش وى طشتى بود . گفت : اين طشت را برداريد كه بر آنجا نوشته مىبينم كه امير المؤمنين هارون الرشيد مرد . » تفحص كردند همان روز هارون الرشيد مرده بود . ( سلمى ، 1999 ، 139 ) ( جامى ، 617 ، 1370 ) ( ابن جوزى ، 1992 ، ربع 4 / 211 ) در احوال بعضى از زنان كه در زمره‌ى عقلاى مجانين نامشان ذكر شده است نيز مىبينيم كه صاحب فراست و كرامت بوده‌اند . آن‌گاه كه ابراهيم بن ادهم به زيارت ميمونه مىرود ميمونه پيش از آنكه ابراهيم خود را معرفى كند او را مىشناسد و سبب آمدنش را مىداند . ( ابو القاسم نيشابورى ، 1987 ، 292 ) همچنين عوسجه محمد بن مبارك صورى را كه در راه حج است مىشناسد و وى را پند مىدهد . همين داستان را درباره‌ى ذو النّون و زهراء و الهه نيز آورده‌اند . ( ابن جوزى ،